Wat niemand me ooit leerde over langdurig zorgen

Wat niemand me ooit leerde....


is dat langdurig zorgen een landschap wordt
waar je elke dag opnieuw doorheen wandelt.

Tussen wat ooit was
en wat nooit meer zo wordt.
Tussen de pijn die schuurt
en de liefde die blijft.

Niemand vertelde me
dat je kunt rouwen om iemand die nog leeft.
Om een kind dat anders groeit dan de wereld verwacht.
Om een partner die verandert.
Om een ouder die vervaagt
terwijl jij steeds zichtbaarder moet zijn.

Levend verlies zonder afscheid.
Liefde zonder handleiding.

Wat niemand me ooit leerde
is dat loyaliteit geen keuze is
maar familie-erfgoed.
Een reflex die generaties diep gaat:
Wij laten elkaar niet los.

En dus blijf jij.
Niet omdat het licht is,
maar omdat jouw hart weigert te vertrekken.

Niemand vertelde me
dat jezelf wegcijferen begint als liefde
en eindigt als verdwijnen.
Dat grenzen oplossen
nog vóór jij voelt dat je ze nodig had.
Dat je lichaam eerder spreekt dan jij:
in adem die stijgt,
in schouders die nooit meer zakken,
in dagen die te lang worden
voor iemand die nooit klaagt.

En toch — in dit alles —
zit de hoop die jou draagt.
Niet de grote hoop
maar de zachte:
één blik die jou herkent,
één ochtend die rustiger voelt,
één moment dat fluistert:
je doet het goed, je bent er nog.

Want dit is langdurig zorgen:
liefhebben voorbij je eigen vorm,
blijven terwijl niemand ziet wat het kost
en trouw blijven aan iemand
die je nooit zult opgeven.

En de waarheid die niemand me ooit leerde:
Ook jij verdient zorg.
Juist jij.
Misschien jij als eerste 💚